مانند باد
از گرداب هولناک عشق
گذشتم
چونان شهاب شدم
در اعماق ظلمات
من ازین پس
جز زندگی
چیزی نخواهم بود.
مثل زندگی علفزاران ،
اقیانوس
و آسمانها.
هماره ی نطفه ئی جنبان
در زهدان عشقی
نا همیشه و بزرگ
ماننده ی یک لبخند
برلبانی که تو را هزاران بار بوسیده باشد.

من ازین پس
پشت خواهم کرد به عشق...

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم آذر 1390ساعت 12:31 توسط واله |


 

مرکز ثقل ناگفتنی های تلخ جهانست

 

روح تنهای بی مادر من

 

پشت پیشانی ام،

 

                        تاولی کهنه سر می کند باز

 

چرک و خونابه و درد بسیار

 

                            می تراود

 

                                  از درونم.

 

آی همزاد دیرینه من

 

                 (رنج بی انتهای دمادم)

 

ای غم روزهای همیشه!

 

ای همه سرنوشت غریب من از

 

                                  بازی تو !

 

آه!

 

در درونم

 

منجمد می شود

 

                    روح اندیشه های مقدس

 

پر پر و زرد و پژمرده ام می کند

 

                                « نا امیدی»

 

میتراشد مرا

 

آدمک ساز تقدیر

 

تا مگر بشکنم

 

                 تکه تکه شوم باز

 

پاره پاره

 

               شکسته ، شکسته

 

و دوباره

 

            دوباره

 

                 دوباره مرا مادر مهربان خسته ام

 

                                                  باردار است.

 

هیهات!

 

لحظه تلخ میلاد من

 

لحظه پر شکوه صدای من و مادرم

 

گریه های خوش توامان مقدر

 

گریه جبر دیوانه بی ترحم

 

آه !

 

پشت پیشانی ام

 

آخرین غمسرود مرا

 

                       میسراید

 

واژه های لبان گل تو:

 

         آخرین شور من

 

                              « عشق‌»

         آخرین شعر من

 

                             « مرگ »

         آخرین درد من

 

                                  « تو »

 

 

می خوام یه سلام بکنم بعدش هم برا همیشه از همه اتون خداحافظی کنم

 

تو این مدتی که اینجا بودم خیلی سعی کردم خودم رو از شرایطی که دارم

 

دور نگه کنم ولی نشد و این منو خیلی آزار میده

 

تو این مدتی که اینجا بودم دوستای خیلی خوبی پیدا کردم و میخوام به همه

 

دوستام بگم که دوستشون دارم

 

میخوام از اونایی که همیشه راهنمایی ام میکردن واقعاْ قدردانی کنم

 

و بگم شرمنده ام اگه نتونستم ...

 

از هانیه جان و مینا خانم و اون مینا تشکر می کنم واقعاْ دوستتون دارم

 

از اینکه همیشه به فکرم بودین ممنونم

 

از هموطن مهربون هم ممنونم به خاطر راهنمایی که تو نوشتن شعرام می کرد

 

از آقا مهدی که مزاحم اشون شده بودم

 

مرتضی که هنوز هم نیومده (همیشه برای خودت و گلت دعا می کنم)

 

آقای رحیمی که همیشه منو مورد لطف خودش قرار داده و منو شرمنده میکنه

 

zayer که منو وادار می کرد یه کم به دور و برم با دید باز تر نگاه کنم

 

آقای افروز که مهربون بودن و منو قابل می دونستن

 

صفا که هیچ وقت نخواست حرفام رو درست ببینه

 

آرام که همیشه صبور و مهربون و آرامه مثل اسم خودش

 

شاهین که همیشه دیر میرسید ولی می اومد و منو خوشحال میکرد

 

سعید (قاصدک عشق ) که همیشه می اومد ولی جز تعریف چیزی نمی گفت

 

کامیاب که حق همسایگی رو همیشه ادا میکرد

 

آقای بهمنی که بهترین راهنما بودند

 

حمید که منو فراموش نمی کرد

 

و ...

 

خوشحالم با همه شماها آشنا شدم

 

و غمگین از اینکه باید برم چون اینجا نمی تونم بمونم

 

و در آخر اینکه

 

(همه اتون موفق باشین و پایدار برا منم خیلی دعا کنین)

 

 

+ نوشته شده در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387ساعت 11:30 توسط واله |


 

باز هم

 

    روزهای روز رفته اند

 

             و روزگار شب رسیده است

 

من خسته ام شده

 

           از هجوم اینهمه عذاب و اضطراب

 

این همه سلام بی جواب

 

عصر کهکشان

 

شهر بی حساب

 

قوم راه گم کرده

 

بی عقیدتی به آدمیت و

 

                         بی رسالت و کتاب

 

سرزمین شب گرفته ای بدون آفتاب

 

آه

 

جان من به لب رسیده است

 

باز هم گذار من

 

              به کوخ خانه ای

 

                      بنام شب رسیده است.

 

شب که تا همیشه خدا

 

                      فکر و فکر و فکر

 

پنجه می زند به جان من

 

که چرا ، چگونه

 

در کدام حادثه

 

در کدام اشتباه

 

          سرنوشت من

 

                     چنین فجیع شد؟

 

                            و عمر من چنین تباه!؟

 

...

 

باز هم

 

         شب رسیده است

 

یاو گویی من و

 

               تنوره عذاب تب

 

                               رسیده است.

 

باز هم دردهای من شعر می شوند

 

و شعرهای من

 

            شرح تلخ درد...

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 9:40 توسط واله |


 

شب را

 

   شکوه غریبی

 

گرفته در آغوش

 

            احساس من چه تلخ ،

 

                              ناگفتنی است.

 

امشب لبالب از لطافت انسانم

 

گویا دلی مضاعف دارم!

 

من با صداقتی مهرانگیز

 

                در خود حل می شوم

 

                        در عشق و شعر و ترانه

 

آه ! چه رویایی!

 

چه فکر دلپذیری

 

       و

 

            چه لحظه های شوکتمندی دارم امشب.

 

امشب

 

دل من از تصور فردا میلرزد

 

                    و ناشکیب و شیرین

 

                                   خوابم نمی برد

 

آه!

 

فردا زیباترین حضور عشق را

 

                       احساس خواهم کرد.

 

فردا مهربانی را

 

خواهم گرفت در آغوش

 

                       چشم حسود

 

                                  کور!

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387ساعت 10:1 توسط واله |


لحظه به لحظه

 

غنچه در غنچه شقایق اندوه

 

                                می شکوفد

 

میانه های خونین دلم

 

دهان می گشاید ، باز می شود

 

لحظه به لحظه

 

هزاران گل دهان بسته غزل و غمترانه و آواز

 

در گستره جان آشفته ام

 

ساعت به ساعت

 

روز به روز

 

هفته به هفته

 

ماه به ماه

 

فصل به فصل

 

سال به سال

 

از عشق و آزادی

 

از نان و آب و خاک و خانه

 

از خوبی ، زیبایی و محبت

 

از برابری

 

از انسان

 

            این معجزه آفرینش

 

سخن ها گفتم و سرودم و خواندم و

 

                                   ترانه ها آواز کردم

 

در روزهای زندگی

 

شب به شب و روز به روز و لحظه به لحظه

 

از گرانباری ناماندگار عشق

 

تعزیه خوانی ها کردم

 

شگفتم از شگرفی های رنج بشری!

 

وجودم انگاری

 

شایسته شادمانی ها و شادکامیها

 

                                      نبود

 

هر چند همه پیرامون خویش

 

و همه جهان و جهانیان زندگی را

 

شادمانه میخواستم و

 

                     شاد و خندان

 

خود اما

 

از ابهت رنجی مقدس

 

و عظمت اندوهی ناگفتنی

 

به دردمندی تلخ و انسانی خویش

 

                                مباهات میکردم

 

و جانمایه گرانبها و عزیز تمام کلام و سکوتم

 

غم عشقی همیشه بود

 

عشقی که ربع قرن

 

                  جان مرا سوخته بود

 

عشقی که از فقدانش

 

از هجران سیمای نجیب و دلپذیرش

 

از وجود شفا بخش و شوکتمندی که داشت

 

                                        و نصیب دل من نشد

 

مرا لحظه به لحظه

 

به شکوه و رنج زیستن واداشت

 

مرا تاب و توان بخشید

 

و مبتلای عشق کرد

 

                        دریغا !

عشق

 

مرا در تنوره تنهایی

 

                         پخته تر می کند

 

مرا کامل می کند

 

                    درد عشق !

+ نوشته شده در شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت 10:23 توسط واله |


 

برای دوست داشتن

 

هرگز دیر نیست

 

حتی اگر فرسنگها

 

                       دور از من باشی.

 

اما

 

برای مهربانی و احساس بزرگ عشق

 

نیاز من

 

         تنها تو نیستی

 

و بی همتایی حضورت

 

                       مرا قانع نمی کند.

 

چرا که

 

انسان بزرگ

 

در محدوده دو تن نمی گنجد،

 

و من و تو

 

           در حصار تنگ خویشتن خواهی مان

 

هرگز به مقصود

 

                   نخواهیم رسید.

 

در دوست داشتن جهان

 

ثابت قدم باشیم

 

                   خوب من !

 

و مانند « عشق »

 

               دلها را در دشواری زیستن

 

                                             یاور شویم.

 

فردا

 

      در بهار شکوفه هایی از شعر و شرافت

 

بر درخت پیوند « ما »

 

                            آزادی گل خواهد کرد.

+ نوشته شده در دوشنبه پنجم فروردین 1387ساعت 10:36 توسط واله |


 

در گرداب هولناکی

       

          از کابوس و اوهام

          

             و در سرابستانی از نقره ناب

                                             ایستاده ام

تا شمایل تو را

 

که به طرحی از

            

         رنگ و رویا

               

              نور و مستی مانند است

                                 

                             با چشمهای دل ببینم.

درد مومنانه ام را

       

             جز به تولای تو بهبودی نیست

 

وجز دستان مسیح تو

 

معجزه ای بازم نمی دارد

 

 از یقین مرگ.

 

مرا مستجاب کن !

       

           مرا از افتادگی و نومیدی

                                        برخیزان

تنها یکبار دیگر

 

از دریچه چشمانت

 

شکوه زنده بودن را

                          نشانم بده.

 

مرا در سبزینه های علف

                         

                            بپوشان

مرا به عطرستان

                      یاس

                       ونارنج

                            و نرگس

                                و مریم

                                       دعوت کن

و شوریدگی جانم

                 

                 را شفا ببخش

 

و با وزش عشق خاکی ات

                              بر بادم ده.

 

تصویر گرد گرفته ای

 

باز برآمده از آن سوی

                      

                         خاطره ها.

 

عکس مات و بیرنگ

               

                 دختری تنها

                

                 که از میان خاکسترهای آتشی همیشه

                                        

                                         با شمایل بشرگونه

نوشخندی می زند

 

و فرداهای نیامده را

        

             چونان رویایی دلفریب

 

و زیبا بی صبرانه

                            

                به تصویر می کشد.

 

اینک در هر جوانه ای

        

             در هر برگ و شکوفه ای

                     

                       در هر گل و گیاهی

در باران ها

                 مه

                     نسیم

                               و شقایق

                      

                               در نرگس و یاس و رازقی

                                    

                                  در محبوبه های شب

                                          

                                  در پونه های وحشی

                                                                کوهستانها

 

و نارنجستانهای جلگه و دشت

          

     در زمزمه های جویباران

                       

                   و آوازخوانی پرنده های

                                             کوچک

 

این یاد ارزشمندی های توست

                        

                          که حضوری همیشه دارد.

 

اینک در هر چشم انداز من

 

ایستاده ای تو

        

            با آبی ناگفتنی

            

                و زلال چشمانی که

                 

                      وجاهت تو را یگانگی و جلال

                                               

                                            بخشیده

ایستاده ای در نگاه

 

بی آرام و خسته ام

                   

                    با لبخندی

                      

                           غمگنانه و شورانگیز

                                 

                                        و معصومیتی که

 

چهره ات را به مهربانی و نجابت

                                            آراسته.

تو با ملایمت هر نسیم

         

                 به نوازش جانم می شتابی

 

و مرا هیچ نظرگاهی

                  

                  بی حضور تو بایسته نیست.

 

 من به آنجا می اندیشم

       

        به خنکای آن سپیده دمان روشن

                                           

                                           و ابدی

                                             

                             که تو را شادمانه باز یافتم.

 

و شریک نجیب و گرانمایه عشق من شدی.

 

به تو و خوبی هایت میاندیشم

          

             و در اشتیاقی وصف ناپذیر

 

بر بال های بزرگ رویا

 

بسوی تو می شتابم

         

        تو

                

           « یگانه دوست همیشه های من »

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 11:1 توسط واله |


 

خورشید من

 

در ظهر زندگی غروب کرد.

 

ماهتابم

 

در اولین شب هلال

                         

                           بپایان رسید.

 

صبحم همه شبانه بود و شبنم

 

و عصرهایم

 

در کوچه های خلوت دیروز گشتن.

 

ما چشمهایمان را

 

با هم معامله کردیم.

 

و قلب هایمان را

                     

                  به یکدیگر دادیم.

 

ما یک نفر شدیم

 

و

 

از داستان عشق بزرگمان

 

تنها « من » ماندم.

 

من که

         

             خورشیدم در ظهر زندگی غروب کرد.

+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 8:52 توسط واله |


 

در گذرگاه زمان

از رفتن باز ایستاده ام

تا فرصت سرایشی

                             فرا دست آورده باشم.

در معبر پیچاپیچ زمان

                                   ـ آه

که آغاز و فرجامش بگمان نمی آید

و چونان کتیبه ای بر آمده

                               از فراسوی تاریخ ها

پیدایش هستی را

                         به نمایش می نهد.

                     ***

میلاد زندگی

                           در هبوط سپیده دمان زمین.

حضور انسان

در دو سوی نیل و فرات

                          و جیحون

در جلگه های سند

و یانگ تسه،

می سی سی پی ،

                      آمازون

کنگو،

ولگا و گنگ.

حرکات وحشی و جادویی پشمینه پوشی

                                                       چالاک

در شیستان رخشنده برف قطبی

کوچ شکوهمند گله های آدمی

از شکاف غار

                                 و سنگپناه تاریکی

به روشنایی دامنه ها

                     و باغات زیتون

                                       و انجیر

                                                و نخل .

پیدایش قبیله ها

                     امتها

                                       و قوانین ،

صد و بیست و چهار هزار مدعیان شگفت

ظهور خدامردان بسیار

      از سرزمین موعود

                         شرق میانه،

                                    شرق دور:

ابراهیم،

                 بودا،

                              زرتشت،

موسی

مسیح و محمد .

 

                 . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

آنک لاشوارهی ابوالهول

و بنای شوم اهرام

بجای مانده بر فسیل

                            اجساد سیاهان

و سنگواره های هزاران زرد نحیف

                            در لابلای دیوار دراز چین

قهقه ی خوف انگیز

                         رامسس

                                    و خئوپس،

پوزخند مشئوم خاقان ـ امپراطور

و بوی تهوع آور سرکه و الکل

                                   از خمخانه شاهی.

                        ***

حجاز از کعبه خالیست

و سنگ سیاه مقدس

بر جدار سیاره ای مجهول

                                  می چرخد.

ابراهیم ،

با آتش نا آشناست

آزار هم وجود ندارد

اقیانوس شن

                           و آتشباری خورشید

و شباهنگام سکوت و توهم

ستارگان را با دست میتوان

                                     از طاق آسمان برچید.

آنجا

اندیشه محض حاکم است

هزاره هایی دیگر میبایست

                                بر این سپهر گذر کند

تا اسماعیل

             به قربانگاه رود

و سارای سالخورده

                           مادر شود.

                   ***

آنک زمان

                    که چه پرشتاب میرود

آنسوی تر ،

هنگامه ای دیگر بر پاست:

                                داوود،

                                          با حنجره خدایان

مزمورهای عاشقانه میخواند

و تخت پادشاهی سلیمان

بر شانه های باد

سوی باد روان است.

ملکه گندمگون یمانی

                       دل از شاه شاهان ربوده

و اورشلیم

از غیبت پیامبر

افسرده مینماید.

و عشق،

                 ملکوت اعلای جهان است.

و عشق،

با جسم و جان انسان آمیخته

                                       به هم اندر،

این نیز

                     دیگر حقیقتی ست

در ابعاد زمان

که میگذرد

                   بر جای میماند،

بجا میگذارد،

                       می شکند،

بر باد میدهد

                      میرویاند

                        آه . . .

دیوانه میکند!

 

مجنون گوش خوابانیده

                       به یک صدای

                                      خلخال لیلا

شبها همیشه بیداری

و روزها،

چشم از کجاوه محبوب خویش

                                    برنگرفتن،

بیچاره قیس!

                          ***

از روزنه اوهام

خویشتن را جدا از خود

                               مینگرم

به تالابی اندر شده

در ظلمات مرگ آسای تنهایی

آرام ، آرام

ولحظه به لحظه

                   فروتر میروم.

پایانی نیست

زمان از حرکت باز ایستاده

سکون و سکوت

                     بر سرم میبارد

و دستهای سرد خاکستریم

در فضای تاریک

                       پی جوی دستیاری دیگر است.

نه به خوابم و نه بیدار

نه بیهوشم و نه هوشیار

انگاری در کابوسی ابدی

                              گرفتار آمده ام.

نه آرام و نه بفریاد

                          میگویم:

خدای من

مرا دریاب!

                آه!

براستی در این کابوسنمای وحشت و تنهایی

چیست و کیست که مرا دریابد؟

مرا برآورد

                    از مرداب لای و لجن،

خار و تیزاب و سرب مذاب؟

من

روزنه از خود بیگانگی را

                          بر می بندم

و به خود خویشتن باز میگردم ،

زمان در من جاریست

یا که این منم

                     در زمان گنجیده؟

                   ***

در گذرگاه زمان

با مومیای نرم تنم

                      در خفتنگاه ابدی

سر بر بالین آسایشی همیشه

                                نهاده ام

بر خرمنی از پنبه های تنیده

                                خوابیده ام

                                               آرام ،

و تکیه گاه توتیای تنم

ارواح موریانه ها

                           کژدم ها و کرم های بسیار است

که از گزند نیش ها و نیشترهایشان

آسیب ناپذیرم

و در تنهایی ناب خود

رویای جاودانگی را

                         تکرار می کنم

در سپهری از

                  رنگ و رهایی

شکوه و نور.

                     ***

وقتیکه آبها

از سر گذشتند

و آبگیرهای شوریده

لب پر زدند از بسیاری

و سبزه ها روئیدند

و رنگها زمینه خاک را

گلابتون دوزی کردند.

وقتیکه در مسیل های تشنه

جاری شدند

                    گل آلوده های سیلاب

و آفتاب

سبزینه گیاهان را

                       شفاف کرد ،

و ریشه های افشان

در سینه سیاه خاک

                       بر پا شدند،

وقتیکه نور و آب و خاک و هوا

                             روح گیاه را پدید آوردند

و میوه مقدس گندم

انسان بی پناه تهیدست را

                          به قوت لایموت بشارت داد،

وقتیکه زندگی

معنای ساده اما شگفت خود را

                                      پیدا کرد

و آدمی امید بدست آورد

و گلستان آرزوها

                          گل کردند،

من در حضور تو

تقدیر خویش را تدبیر میکنم

و مرگ را برای همیشه

از ساحت وجود خود میرانم

و در تمام شهر ، در قلمرو آوازهای من

خواهد پیچید

                        اسم بزرگوار تو.

+ نوشته شده در شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 9:28 توسط واله |


 

نیلوفری دهان گشوده به شبنم

 

بر تالاب رویاها                                                      

                        

                        و تخیلات من.

شوکت من

                            

                               در سپیده بیداری ،

خواب از چشمانش 

                          

                            می رباید.

دهان گشوده نیلوفر

 

به آخرین شبنم حیات خویش.

 

تا سحرگاهی دیگر

                               اندک زمانی بیش نمانده،

یک چرخش زمین

                     

                      یکشب

                            

                               یک مهتاب.

فردا

 

نیلوفر خیال من دیگر نیست.

 

امروز می شکوفد

                     در هیئتی از شکوه و شگفتی.

فردا

             پژمرده

                            مرده میشود.

 

این سرنوشت نیلوفرهاست

 

نا ماندگار و کوتاه

                       

                             اما زیباتر از

                                      

                                           هر آنچه که زیباست

در غایت جمال!

                               * * *

نیلوفری دهان می گشاید

                  

                    به شبنم

                             

                                   در ذهن من.

+ نوشته شده در یکشنبه پنجم اسفند 1386ساعت 10:53 توسط واله |